Afgelopen zondag heb ik voor de eerste keer mogen deelnemen aan een van de manches van de T3 series in Sint-Laureins. Dit is de tweede manche na Doornik. De wedstrijd ging over een afstand van 400m zwemmen, 14km fietsen en 3km lopen en was dus een supersprint.

Voor triatlonleken is het misschien niet onbelangrijk om even uit te leggen wat ‘T3 series’, of ‘team triatlon series’ is. Het houdt in dat de beste teams en atleten van het land het in vijf wedstrijden tegen elkaar opnemen voor de eervolle titel van ‘beste T3 team 2018’.

Voor mij was het een wedstrijd om vooral ervaring op te doen. En als ik dan toch een doel moet stellen… Niet als laatste finishen!

Illusies hoefde ik mij niet te maken. Als laatste uit het water. Dit wist ik al vooraf. Met grote verbazing liep ik de wisselzone in, waar ik net nog 2 atleten zag vertrekken. Zelfs tijdens het wisselen liet ik 1 iemand achter mij. Strijdmodus aan!

Ondanks een stayerwedstrijd, heb ik zoals gewoonlijk het fietsen alleen afgewerkt. Het was bijten op de tanden en proberen in de wedstrijd te blijven. Voor ik de wisselzone opnieuw indook kwam de laatste atlete opduiken. Samen in de wisselzone, en als laatste vertrekken aan het looponderdeel.

De kraan volledig open en kilometers aftellen. De lange rechte stukken zorgden voor rust. Laat de inhaalrace beginnen! In het laatste kwartier kon ik 4 atleten inhalen. Doel bereikt.

 

Dank u wel aan het T3 team, supportersteam en EFC-ITC voor de kansen!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *